خواهي نشوي رسوا همرنگ جماعت شو

گويند وقتي منجمي خبر داد فلان روز باراني بارد که هر کس قطره اي از آن نوشد ، ديوانه شود ، پادشاه به وزير امر داد انباري از آب پر کردند و در آن استوار ساختند تا با آب باران نياميزد . باران موعود بيامد و مردمان مملکت از آن بياشاميدند و بجملگي ديوانه شدند ؛ مگر پادشاه و وزير که با آب ذخيره همچنان عاقل ماندند و در اعمال و اقوال ديوانگان به حيرت و اسف مي ديدند . عاقبت شاه از مشاهده آن اوضاع به جان آمد و به وزير گفت : « مرا بيش طاقت نمانده است و نزديک است تا خود را هلاک سازم . » وزير گفت : « هلاک کردن خويش نمي بايد ما نيز چون آنان شويم و مشکلات کنوني از پيش بر خيزد . » گفت : « چگونه چون آنان توان شد ؟ « گفت : « از همان آب ما نيز مي آشاميم . » پادشاه رضا داد و چنين کردند و چون آن دو نيز ديوانه شدند از رنج و تعب پيشين بياسودند .