هان چه حاصل از آشنايي ها
گر پس از آن بود جدايي ها
من با تو چه مهرباني ها
تو و بامن چه بيوفايي ها
من و از عشق راز پوشيدن
تو و با عشوه خودنمايي ها
در دل سرد سنگ تو نگرفت
 آتش اين سخنسرايي ها
چشم شوخ تو طرفه تفسري ست
 کارا به بي حيايي ها
مهر روي تو جلوه کرد و دميد
 در شب تيره روشنايي ها
گفته بودم که دل به کس ندهم
تو ربودي به دلربايي ها
 چون در ايينه روي خود نگري
 مي شوي گرم خودستايي ها
موي ما هر دو شد سپيد وهنوز
تويي و عاشق آزمايي ها
 شور عشقت شراب شيرين بود
اي خوشا شور آشنايي ها

 من پا به پاي موکب خورشيد
يک روز تا غروب سفر کردم
دنيا چه کوچک است
وين راه شرق و غرب چه کوتاه
 تنها دو روز راه ميان زمين و ماه
اما من و تو دور
آنگونه دور دور که اعجاز عشق نيز
ما را به يکديگر نرساند ز هيچ راه
 آه

اين حرف را به جان تو با ترس مي زنم
 با عبرت و گرفتن صد درس مي زنم
 تو که عاشق کسي شدي و من بي اطلاع
 از چشمهاي خسته ي تو حدس مي زنم

من يک زميني ام

 روزي سر بر خواهم آورد

 از لابه لاي ابرهاي سردرگم و بي نشان،

 و اوج را حس خواهم کرد

 اوج وجود،

 اوج هستي و ...

 من يک زميني ام

 پاهايم گرما و سرماي زمين را حس کرده اند،

 گاه خارهاي زمين پاهايم را آزرده اند و

 گاه گاهي سبزه با طراوتش، آرامش را برايم به ارمغان آورده است.

 هميشه آسمان را در آغوش گرفته ام،

 و همواره اورا در آغوش مي فشارم،

 تا اينکه روزي برسد که با او يکي شوم.

اشکهايت را با دستان لرزانم از روي گونه هايت پاک ميکنم، نگاهت بي نهايت

معصومانه است. قطره هاي اشکي را که بر روي انگشتانم مانده است مزمزه ميکنم،

 مزه دوست داشتن ميدهد، سرت را روي شانه هايم ميگذاري و اشکهايت دوباره

 سرازير ميشود، از لرزشي که به شانه هايم ميدهي تمام بدنم ميلرزد.

 سرت را بلند ميکنم و به چشمان خيست زل ميزنم، بازهم معصومي و بي گناه،

لبريز عشق. لبهايم را به روي لبهاي سرخت ميگذارم و لحظه اي در رويا ميميرم،

و تو مرا از اين رويا بيدار ميکني وقتي لبهايت را از من ميگيري،

و چشمهايت داد ميزنند که نميخواهي وابسته من باشي...

چشمهايم را کسي به زور مي بندد ... چشمهايم را اگرببنديد پلکهايم بي وقفه تلاش خواهند کرد ... هيچ کس کورتر از آنکه نگاه نمي کند نيست ... پروانه بايد در باد رها باشد ... قفس جاي پرزدن ندارد اين را همه مي دانند ... تعجب من بارها از اين است که ميان اعداد گيج شده اند بعضيها ... ! دلم پروانه اي در مشت ايشان است ..من به نقطه تحمل رسيدم و اينک پرواز کردن کم کم از ياد من خواهد رفت ... زيار انديشه هايم ،‌انگيزه هايم و اميدهايم دفن مي شوند در اين قفس ... خدايا پرواز را در حافظه ام حفظ کن تا روزي که درهاي قفس را باز کنم و مشت گره کرده ايشان مرا به فضا پرتاب کند

در دستانم خطي نيست

 نه خطي که طول عمرم را نشان دهد

نه خطي که آينده ام را بگويد

و نه خطي که مرا به کسي برساند

تمام خطوط دنيا را در چشمانم پنهان کرده ام

تا از نگاه متعجب کف بين ها دلم خنک شود

اگه يه کم فکر کني مي بيني زندگي ارزش زنده بودن رو نداره

اگه يه کم بيشتر فکر کني مي بيني که زندگي ارزش مردن رو هم نداره

اما اگه خيلي فکر کني مي بيني که مردن و زنده بودن

ارزش فکر کردن و نداره

يادت باشه چيزي که امروز داري شايد آرزوي ديروزت بوده

و بزرگترين آرزوي فردات

پس سعي کن قدر چيزي رو که امروز داري رو خوب بدوني

چون خيلي زود دير ميشه...

من سکوت تو را مي نويسم  مي نويسم که رنگت پريده

مي نويسم کسي تازکي ها  خنده بر روي ماهت نديده

مي نويسم جواب سلامت  ناتمام و خشک و خاليست

ديدن صورت مهربانت  انتظاري عجيب و خياليست

مي نويسم که يادت نمانده  قيمت يک سبد مهرباني

مي نويسم که چون خسته هستي  خنده را از لبت مي تکاني

مي نويسم که در کنج قلبت  گردو غبار عجيبي نشسته

اين همه واژه از غصه تو  قلب شعر مرا هم شکسنه

گوشه چشمي به شعرم بينداز  از سکوت تو رنگش پريده

يک نفر صادقانه بگويد  شعري غمگين تر از اين که ديده

من به گوشت رساندم که بايد  خنده ات را به خاطر بياري

زير باران دلت را بشوري  در دلت شاخه اي گل بکاري

گفتي : سالهاي سرسبزي ِ صنوبر را،
فداي فصل ِ سرد ِ فاصله مان نکن!
من سکوت کردم!
گفتي : يک پلک نزده،
پرنده ي پندارم
از بام ِ خيال تو خواهد پريد!
من سکوت کردم!
گفتي : هيچ ستاره اي،
دستاويز ِ تو در اين سقوط ِ بي سرانجامم
نخواهد شد!
من سکوت کردم!
گفتي: دوري ِ دستها و همکناري ِ دلها،
تنها راه ِ رها شدن است!
من سکوت کردم!
گفتي : قول مي دهم هر از گاهي،
چراغ ِ ياد ِ تو را در کوچه ي بي چنار و چلچله
روشن کنم!
من سکوت کردم!
سکوت کردم ، اما
ديگر نگو که هق هق ِ ناغافلم را
از آنسوي صراحت ِ سيم و ستاره نشنيدي!